Ik ben Romy en ik heb het Syndroom van Usher, waardoor ik heel slechtziend en zwaar slechthorend ben.

De voorbije jaren had ik steeds meer moeite om me zelfstandig en zonder stress te verplaatsen. Door mijn tunnelzicht moest ik voortdurend scannen om het beeld compleet te maken en dat terwijl er constant beweging was. Het vroeg heel veel energie en ik miste veel zaken. Mijn witte stok was een handig hulpmiddel, maar was niet meer voldoende. Ik werd steeds afhankelijker van begeleiders. Ik ging minder vaak op eigen houtje de deur uit, waardoor ik me meer en meer geïsoleerd van de buitenwereld begon te voelen.

Sedert deze zomer is Wayoni in mijn leven. De eerste twee maanden waren erg intensief en ik moest wennen aan het nieuwe ritme met een harige viervoeter in huis, terwijl ik al 12 jaar alleen woonde. Maar toen het ritme een gewoonte werd en het vertrouwen in elkaar steeds meer groeide, voelde ik me veel lichter in mijn hoofd. Ik heb veel minder stress als ik met hem op pad ben. Het kost me veel minder energie omdat hij mijn ogen is op de weg. Ik kan terug zelfstandig ergens naartoe, zolang ik de weg ken. Ik kan zelfs alleen naar een afspraak in het drukke UZ Leuven.