NIEUWS

MAGUIDEZINE - ZOMER 2021

Beste lezer(s), 

Al 38 jaar verhuist onze organisatie van de ene hoofdinstructeur naar de volgende. Allerminst een gezonde situatie en vaak een inbreuk op het privéleven van de instructeur en diens gezin. Het is dan ook al enkele jaren onze betrachting om een eigen locatie te vinden voor de vzw. Ik ben ontzettend trots dat ik hier vandaag mag aankondigen dat we na een jaar heel intens zoeken een pand gevonden hebben.                  Blindengeleidehondenschool Genk gaat verhuizen!

Voor het eerst zullen we ons eigen terrein en gebouw hebben: een voormalige ingenieurswoning van de mijn. We blijven dus in Waterschei: onze vertrouwde omgeving de afgelopen 11 jaar. Maar we krijgen meer ruimte en comfort voor onze aspirant geleidehonden, meer bergruimte, een administratief lokaal, vergaderzaal ...

Ons nieuwe centrum ligt midden in het groen en is zelfs voorzien van een bushalte op 50 meter van de voordeur. Op deze manier kunnen we de toekomst van onze vzw veilig stellen. We kijken er in elk geval met heel het team hoopvol naar uit.

Een beter 2021 konden we ons niet wensen. We houden jullie de komende maanden uiteraard op de hoogte van de vorderingen.

Raf Truyers, voorzitter

Nieuwe outfit!

Begin januari start traditiegetrouw de koopjesperiode. We schuimen dan de winkelstraten af op zoek naar afgeprijsde kleding. Hoopvol kijken we uit naar de nieuwe zomercollectie die weldra in de etalages prijkt. BGHSG dompelde zich in januari echter niet onder in de solden, maar ging ineens voor de nieuwste collectie. In de toekomst dragen onze geleidehonden en aspiranten een splinternieuw leren tuig in onze eigen kleuren: blauw en geel.

Met dank aan onze Nederlandse collega's van KNGF Geleidehonden, die dit tuig ontwikkelden, dragen onze honden nu een vederlichte en comfortabele outfit.

Door mijn ogen...

In februari kwam het eerste prentenboek van Joke Lemoine uit!

'Door mijn ogen' gaat over Tim die Retinitis Pigmentosa heeft en slechtziend is. Wanneer hij daardoor niet mee mag fietsen met papa en Fien, besluit hij om te bewijzen dat hij het wel kan ... Dit hartverwarmende verhaal, vol knappe illustraties van de auteur, is opgedragen aan Mowgli, de inmiddels overleden geleidehond van onze voorzitter.

Een aanrader van formaat om te bestellen en je steunt er ook nog BGHSG mee!

De toekomst

Drie nieuwe pupjes, Twix (gele Labrador), Utah en Uri (2 zwarte Labradors), werden de voorbije maanden bij een puppypleeggezin ondergebracht.

Jong talent

De gele T-brigade komt er aan! Neen, dit is geen waarschuwing voor een of ander Chinees virus. Het is een vreugdekreet binnen ons BGHSG-team om jullie te melden, dat onze '4 musketiers' aangekomen zijn op school. Deze pups werden alle 4 vorig jaar geboren midden in de lockdown. Ze zullen dus altijd unieke honden blijven, waarvan we over enkele jaren nog steeds zullen zeggen: 'Weet je nog ...?' Het was alles behalve een gemakkelijk 'leer'jaar voor hen tijdens het 2020-corona-jaar. Maar dankzij de inzet van onze puppypleeggezinnen zijn ze alle 4 uitgegroeid tot sociale, stabiele en ondeugende 'hooligans'.

Bedankt

Begin 2021 konden we pup Twix aankopen met de steun van een bijzonder bedrijf dat ons zeer genegen is. Ook al wensen ze anoniem te blijven, toch danken we hen van harte!

Het personeel van Fluvius Groep 8 uit Mechelen schonk ons een bedrag ter ondersteuning van onze werking. Fijn dat jullie aan ons dachten.

Met de steun van Dienstencentrum Burg. J. Van Rijswijk kunnen we ook onze volgende 2 pups aankopen en hen voorzien van hun volledige basisuitrusting voor een lang verblijf bij het puppypleeggezin. Dank je wel dat we al enkele jaren op jullie sympathie en ondersteuning mogen rekenen.

Kiwanis Genk De Heimaaier leverde een mooie bijdrage voor de aankoop van de nieuwe outfits van onze (aspirant) geleidehonden. Zie hogerop deze nieuwsbrief.

Enkele leerlingen van het Atlas College Genk (Zorg & Welzijn) verkochten bruisballen en wafeltjes op de markt tvv BGHSG. Top gedaan meiden!

#teamKoda

Nick is 36, komt uit Mol en is al 8 jaar een onafscheidelijk team met zijn geleidehond Koda. Ko is een Labrador Retriever en dus ook een echte waterrat, dat bewees hij al toen hij 10 minuutjes na aankomst bij zijn puppypleeggezin in de zwemvijver dook.

Koda aan het woord ...

Ik groeide op in Lommel bij Jeannette en Robert, waar ik werd gesocialiseerd en opgevoed. Na mijn eerste verjaardag maakte ik mijn valiesje en verhuisde naar de BGHSG universiteit in Genk. Daar leerde ik hoe ik iemand die niet goed ziet veilig en vlot kan begeleiden. Ik leerde obstakels ontwijken, niveauverschillen aanduiden en oriëntatiepunten zoeken, zoals een deur, een zitplaats of de trap. Na mijn eindexamen met directeur Raf mocht ik samen met juf Karlien mee naar Mol. Daar aangekomen stond er ineens een grote man voor mijn neus die ik nog nooit had ontmoet. Hij aaide mij over m'n hoofd en ik snuffelde aan zijn handen en kleren. 'Hmm, dat lijkt me wel een toffe knaap' dacht ik toen, maar ik zag nergens een mandje, speeltjes of een tuin, ... Samen met Nick en de juf liep ik een rondje door Mol. Gekke treinen hadden ze daar overigens ... Na afloop klonken ze beide wel enthousiast. Wordt dit nu mijn nieuwe baasje?

En ja hoor, na nog enkele weken trainen, eerst met Karlien en daarna met die Nick mocht ik uiteindelijk verhuizen naar Mol, in de stille Kempen. Ondertussen zijn Nick en ik in die 8 jaar ook nog eens verhuisd naar een groter huis met een hele grote tuin. Ik heb er ondertussen ook een bazinnetje bijgekregen en nog 2 kleinere soortgenootjes. Die 2 hebben volgens mij niet zo goed opgelet tijdens hun opleiding want die luisteren toch niet zo goed als ik ... Maar ik kan er wel leuk mee spelen in de tuin of in het losloopgebied.

Wanneer Nick eens niet de weg op moet mag ik lekker luieren in mijn zetel of snoezen in de tuin. Ook mag ik bijna altijd mee als we op vakantie gaan. Zo heb ik al mooie plekjes in België, Nederland, Frankrijk en Oostenrijk mogen ontdekken.

Kortom, ik heb het hier reuze naar m'n zin!

Nick aan het woord ...

Ik ben zelf een grote hondenliefhebber en ik ben vroeger thuis ook opgegroeid met honden. Ik stond eerst wat weigerachtig tegenover een geleidehond omdat ik dacht dat die er enkel waren voor mensen die blind zijn (toen zag ik nog beter). Maar na lange tijd hierover na te denken ben ik toch eens mijn licht gaan opsteken bij BGHSG. Na deze informatieve babbel had ik wel zo iets van ' ja, dat lijkt me wel wat'. Omdat ik in die periode nog alleen was zou een hond voor mij naast een hulpmiddel ook zeker een trouwe kameraad zijn.

Nu loop ik al 8 jaar met Koda rond en ik zou hem echt niet meer willen missen! Hij is echt een vriend voor het leven en voor hem zou ik door een vuur gaan.

Regelmatig moet ik voor mijn werk de verplaatsing maken van Mol naar Varsenare (bij Jabbeke) omdat ik daar werk voor het XiNiX-project van Blindenzorg Licht en Liefde.            's Morgens vertrek ik om iets na vier van thuis te voet naar het station in Mol. Dit is ongeveer 25 minuten wandelen. Het eerste stuk loopt Koda gewoon aan de lijn zonder tuig zodat hij nog even kan snuffelen en zijn behoefte kan doen. Het tweede deel loop ik met hem in tuig tot aan het station van Mol. Daar aangekomen zoekt hij voor mij de treindeur en een lege zitplaats in de wagon. Dan vertrekken we richting Antwerpen. Op de trein doe ik altijd het tuig uit en leg ik steeds een matje zodat Koda lekker kan gaan liggen. In Antwerpen heb ik 25 minuten overstaptijd en deze tijd gebruik ik om te ontbijten en om Koda ontbijt te geven. Hij kent de route al zo uit z'n hoofd dat hij me zonder voor woorden rechtstreeks naar de Panos brengt. Na het ontbijt springen we dan op de tweede trein richting Brugge.

Om half acht kom ik aan in Brugge waar we dan nog de bus moet nemen. Koda begeleidt me tot aan het busperron en zoekt voor mij de deur van de bus. Na een half uurtje komen we toe op mijn werk. Naast ons gebouw hebben we een groot grasveld en het eerste wat ik doe is Koda even losmaken en hem de vrije loop geven ... Na een paar minuutjes neem ik hem dan mee naar binnen waar zijn mandje naast mijn bureau staat te wachten. Vanaf dan mag hij slapen, rondlopen, collega's begroeten, ... kortom hij is gewoon vrij terwijl ik werk.

Om kwart na vier zit mijn werkdag er op en doen we het traject terug naar huis ... Rond half negen kom ik meestal thuis en laat ik hem nog even spelen in de tuin. Moe maar voldaan valt hij dan 's avonds in slaap in zijn zetel of mandje. 

WIL U GRAAG ONZE NIEUWSBRIEF ONTVANGEN?