Nieuws

Beste lezer(s),

Midden september moest ik de moeilijke keuze maken om Mowgli te laten inslapen. Pancreatitis ontstekingen leverden hem voortdurende pijn op. Mo was 4 jaar oud en slechts 2 jaar aan het werk als geleidehond, veel te vroeg, veel te onverwacht en te abrupt ...

Via Facebook, mail en sms kwamen talloze steunbetuigingen binnen. Een enkeling had de moed om mij op te bellen. Op zo een moment leer je mensen kennen. Hoeveel holle betekenisloze boodschappen werden mijn richting uitgestuurd: “Jammer!”, “Je geraakt er wel overheen.”, “Spijtig.”. Enkele vrienden en kennissen bleven wel stilstaan bij de realiteit. Ik verloor mijn trouwe maat, die altijd bij me was en zelfs mijn engelbewaarder was. Ik verloor opnieuw mijn zelfstandigheid en mijn vrijheid, een stukje van mezelf.

Ik besef dat dit verdriet niet enkel mijn verdriet is. Het is even hard voor Karlien, mijn vrouw en Mowgli's instructeur, die zoveel energie, tijd en enthousiasme heeft geïnvesteerd in een schitterend werkende geleidehond. Er is ook verdriet bij Jeannette, Robert, Luuk en Romy, Mo's puppypleeggezin, dat trots en fier was op “hun pup”.

Het zal tijd vragen om dit gemis een plaats te geven. Vooral opnieuw de confrontatie met de consequenties van je visuele handicap zijn een persoonlijke worsteling. Ik wil langs deze weg iedereen bedanken, die me oprecht heeft gesteund met eerlijke en hartverwarmende woorden, een telefoontje, een knuffel of een symbolisch gebaar. In deze nieuwsbrief uiteraard enkele herinneringen aan Mowgli.

Raf Truyers, voorzitter

Regenboogkleuren

Een mooie donderdagavond ... samen met mijn baas naar Brussel ... Plaats van afspraak: het Koning Boudewijnstadion. Bij ons thuis zijn ze fan van Coldplay en ik bijgevolg ook.

In Brussel aangekomen, kon ik mijn ogen niet geloven: security, politie, soldaten, nog meer politie … Bij het uitstappen hoorde ik langs alle kanten geblaf. Ha, tof dacht ik nog bij mezelf, er zijn collega’s aanwezig. Maar aan de ingang moest ik mijn mening herzien. Het waren soortgenoten, maar geen collega’s. Er stonden verschillende politiecombi's met Mechelse Herders. Gefrustreerd blaften ze vanuit hun kennels naar mij.

Ik negeerde al het geblaf. Ik had trouwens geen tijd. Nauwlettend moest ik toezien hoe baasje en vrouw gecheckt werden door de security.

Eenmaal de security voorbij, begon ik met werken zoals dat hoort. Ik laveerde van links naar rechts tussen de talloze trucks van Coldplay. “Dit is de verboden zone,” zei de Inter-medewerkster. Verboden, maar niet voor personen met een beperking. Met ons vier verder op stap richting tribune. De Inter-medewerkster flankeerde mij langs links: “Om te vermijden dat onderweg iemand aan je geleidehond komt, meneer.” Dat had ze gedacht? Natuurlijk passeerden we iemand, die nog voor ze kon reageren, mij moest aaien. De goedbedoelde interventie van de Inter-vrijwilligster had geen effect. De man verstond geen Nederlands.

“Verderop komt er een drempel,” zei ze tegen mijn baas. Als professionele geleidehond dacht ik bij mezelf: “Niet nodig om te zeggen, ik zal het wel aanduiden.” Maar dat was voor de Inter-medewerkster nog niet helder. In het stadion aangekomen, zag ik dadelijk de schuine helling van het podium. Ver op voorhand zocht ik de weg voor mijn baas en gaf hem ook nog een lege stoel aan, die voor de rest van de avond zijn plaats zou zijn. Tof! Wat een uitzicht, recht voor de mainstage.

Veiligheidshalve mochten er geen flesjes water mee binnen. Een zorgzame Inter-medewerker ging op zoek naar water voor mij. Even later kwam hij terug met iets dat leek op een plastic ‘bedpan’. Hopelijk was die wel gespoeld! Maar alvast, dank je wel, Rode Kruis Vlaanderen, voor het uitlenen van deze “drinkbak”.

Ondertussen liep het stadion vol. En dan het concert. Wat een show. De muziek kon ik wel smaken. Ik kon rustig slapen. Af en toe werd ik gestoord door talloze gekleurde papiersnippers of papieren sterretjes, die op mijn vacht dwarrelden. Tijdens het concert kwam ik enkel overeind, op het moment dat boven mijn hoofd ineens grote gekleurde ballonnen van links naar rechts overwaaiden. Gekke mensen: het leek wel een spelletje apporteren.

Eenmaal het concert voorbij was, kon ik eindelijk weer aan het werk. Dat werd tijd. Een geleidehond kan goed stil liggen, maar geeft toch de voorkeur aan werken. Bij het verlaten van het stadion keek ik mijn ogen uit. Het grasveld zag niet meer groen, maar was bezaaid met een berg plastic bekers. Behoedzaam moest ik de weg naar de wagen zoeken over vertrapte broodjes, bakjes met friet en bekers, duizenden bekers. Eten, overal eten, en dat moet ik dan als geleidehond negeren. Trots begeleidde ik mijn baasje naar de wagen. Rustig en op het gemak, want daarna zou het toch file zijn.

Wat een avond! Moe maar tevreden omdat mijn baas content over mij was, kon ik in de wagen fijn slapen met enkele gekleurde snippers van Coldplay in mijn haar: REGENBOOGKLEUREN ...

De toekomst

Er werden twee nieuwe pups aangekocht!

Jeannette en Robert gaan aan de slag met Quan, een gele Labrador. Frans en Elly zorgen het komende jaar voor Quando, eveneens een gele Labrador. Voor beide puppypleeggezinnen is dit de 9de pup.  

Blindengeleidehond word je niet zomaar! Daar kruipt een hoop tijd, energie en geduld in van een puppypleeggezin! Voor 2018 zijn we nog op zoek naar enkele gemotiveerde pleeggezinnen, die voor de duur van een jaar één van onze aspiranten willen socialiseren en opvoeden. Lijkt jou dat wat? Mail dan naar blindengeleidehondenschoolgenk@telenet.be

Jong talent

Groen licht voor drie van onze aspiranten: Pablo, Pepper en Phlyn mochten aan de opleiding tot geleidehond beginnen. We willen graag de familie Jansen, de familie Heesterbeek en de familie Truyers, de puppypleeggezinnen van deze kanjers, bedanken!

Afgestudeerd

Heel onverwachts, kruiste Google, een zwarte Labrador, ons pad.

Geleidehond worden was wat hoog gegrepen, maar op het moment dat we een nieuwe thuis voor haar zochten, klopte Yvonne bij ons aan. Zij was op zoek naar een bijzondere huisgenoot. En zo geschiedde, Google verhuisde naar Yvonne en studeerde af als onze eerste eigen buddyhond voor iemand met een beperking.

De lat ligt hoog …

… ook voor Onyx en Phelan. Zij bleken na de basistraining niet geschikt als geleidehond maar vonden intussen allebei een warme mand. Onyx is voortaan het maatje van Hans en Marga. Phelan vond zijn plekje bij Coline en Janneke.

In gedachten

"How lucky am I to have something that makes saying goodbye so hard"

Gaio (2007-2017) adoptiegezin: Familie Put-De Graef - puppypleeggezin: Familie Put-De Graef

Jaysy (2010-2017) adoptiegezin: Familie Jansen-Arts - puppypleeggezin: Martine Hermans

Mowgli (2013-2017) blindengeleidehond van Raf Truyers - puppypleeggezin: Familie Jansen-Arts  

Dag witte wolf ...

Vanaf dag één viel je overal op ... Een kleine witte ijsbeer ... Een witte Husky … Een Groenlandse eskimohond … Mowgli …

Zwitserse Herder in hart en nieren … Zacht van karakter … Met trouwe ogen … Waaks wanneer het nodig was … Alles voor je baasje …

Gedreven in het geleidewerk … Feilloos, zelfstandig en vol initiatief … Fanatiek apporteerder … echt urenlang … En zwemmen … beter dan menig Retriever …

De Loonse en Drunense Duinen …Je favoriete plek … Als er maar zand en water aan te pas kwam …

Samen naar Kroatië … Snorkelaars doen schrikken in de Adriatische zee …

Een Italiaans kanaal in Budrio … Geen seconde twijfelde je … Je sprong gewoon achter me aan en wees me de weg … Mijn engelbewaarder …

Een geboren roedelleider in ons huis … Jij bepaalde de koers en ging voor elke groep aspiranten door het vuur …

En echt … Ze missen je … Zoeken je …

Waar ben je ineens? Niet meer op je vertrouwde plek …

Ons huis lijkt leeg … Je mand is leeg … Je wordt gemist …

Veel te jong, veel te vroeg …

Slaap zacht lieve vriend … De pijn is weg …

Wil je nog één ding voor me doen? Stuur je een nieuwe engel op ons pad van daarboven?

Raf

De witte stok: een must of een noodzakelijk kwaad?!

Bij intakegesprekken naar aanleiding van de aanvraag voor een geleidehond worden we regelmatig geconfronteerd met de uitspraak: “Als ik een geleidehond heb, moet ik geen witte stok meer gebruiken”. In de praktijk zien we dan ook dat geleidehondengebruikers zich op straat meestal zonder witte stok verplaatsen, soms met een herkenningsstok, maar vaak diep verscholen in een handtas, rugzak of jaszak. De keuzevrijheid van de cliënt wordt steeds door de geleidehondenschool gerespecteerd.

Maar is dat wel een goed idee?

De voorbije maanden volgde ik een opleiding tot oriëntatie – en mobiliteitsinstructeur. Die opleiding zette ons hier bij BGHSG aardig aan het denken. De ervaring leert ons namelijk dat de witte stok in het verkeer herkenbaar is als hulpmiddel voor blinden en slechtzienden en een geleidehond vaak niet. Automobilisten of andere weggebruikers herkennen het tuig van een geleidehond niet en er lopen tegenwoordig zoveel honden rond met een tuigje. Bovendien maakt de geleidehond geen deel uit van het Belgische verkeersreglement. Eén piepklein regeltje maakt wel gewag van de witte stok. In artikel 40 van de wegcode staat: “Automobilisten moeten dubbel voorzichtig zijn voor blinden en slechtzienden, die zich verplaatsen met een witte stok.”

Het is in België voor automobilisten dus niet verplicht om te stoppen als een persoon met een visuele handicap de witte stok vooruit steekt om zomaar de straat over te steken, met uitzondering van het zebrapad. Wat we wel moeten onthouden is dat er wel degelijk vermeld staat dat blinden en slechtzienden zich moeten verplaatsen met een witte stok en dus herkenbaar moeten zijn. Bij een eventueel incident of een aanrijding zou dit wel eens van essentieel belang kunnen zijn bij de beoordeling van de verzekeraar of in het slechtste geval de rechter.

Gevoelsmaterie …

Als geleidehondeninstructeur ben ik me maar al te goed bewust van de impact van de witte stok. Ik heb tijdens mijn opleiding meermaals kunnen ervaren hoe moeilijk het voor veel cliënten is, om je te verplaatsen met een witte stok, op die manier kan namelijk iedereen zien dat je een beperking hebt. Daarnaast weet ik ook dat je op straat sneller sociaal contact krijgt wanneer je je verplaatst met een geleidehond dan met een witte stok. Ik zie dat de ene cliënt handig en snel is met de stok en een ander eindeloos ‘sukkelt’ bij het gebruik en de verplaatsing. Om een witte stok correct te leren gebruiken als hulpmiddel voor je zelfstandige mobiliteit heb je dan ook professionele begeleiding nodig.

Het gebruik van de witte stok kan ook iets zeggen over het proces van de verwerking of plaats van de handicap in het leven. Mensen met een visuele handicap leggen vaak een emotionele weg af. Het is een proces van vallen en opstaan (soms ook letterlijk).

Dat de witte stok weerstand oproept, is verre van abnormaal. Het is een voortdurend proces van “Wat denkt de buitenwereld over mij en mijn stok” naar “Wat betekent die stok voor mezelf en mijn eigen comfort”? En dat laatste is fundamenteel, want een witte stok kan ook zorgen voor zelfvertrouwen, zelfstandigheid en veiligheid.

BGHSG en de witte stok

Vandaag de dag nemen de snelheid, de agressie, het ongeduld en de onoplettendheid in het verkeer alsmaar verder toe. Je in het verkeer begeven met een geleidehond is, zowel voor de persoon met een visuele handicap, als voor een geleidehond niet meer hetzelfde dan pakweg 20 jaar geleden. De intensiteit waarmee een geleidehond vandaag moet werken ligt vele malen hoger.

Daarom zijn we voorstander en pleitbezorger van het gebruik van de geleidehond samen met de witte stok, al is het maar een herkenningsstok.

De reden is duidelijk: je moet herkenbaar zijn en je bent als blinde of slechtziende altijd verantwoordelijk voor het welzijn van je geleidehond. Je witte stok gebruiken is in het voordeel van jezelf als weggebruiker, maar nog meer als veiligheid en bescherming voor je geleidehond. En welke geleidehondengebruiker kan hier nu niet achter staan?

Tekst: Karlien Jespers

Workshop hondenmassage

Zaterdag 13 mei verzamelden alle geleidehonden van BGHSG en hun baasjes, met hier en daar een partner, in Genk voor een dagje ontspanning. Onder een stralende zon trokken we eerst naar Zwartberg voor een wandeling. Omdat de meeste geleidehonden elkaar reeds geruime tijd niet meer hadden gezien, konden ze volop genieten van het loslopen, rennen, ravotten en spelen. De baasjes hadden ondertussen de tijd om bij te praten, ervaringen en sterke verhalen uit te wisselen. Na de deugddoende wandeling werden we gastvrij onthaald door Ben en Corina van “Het Klooster”, die onze innerlijke mens voorzagen van heerlijke pasta’s en croques.

Om 14u werd het startsein gegeven voor het serieuze werk: een workshop hondenmassage. Deze werd vakkundig begeleid door An van ‘Pet in the picture’. Al snel kwam er een rust over onze geleidehonden, die genoten van onze (zachte) handen. Voor de baasjes bracht het af en toe iets meer stress te weeg, omdat het soms wat duurde eer we een handeling hadden begrepen. Maar het was overduidelijk dat onze honden dit reuze vonden! En wij, baasjes, waren tevreden om hen zo te zien genieten.

Het werd een leuke dag van ontmoeting, ontspanning en gesprek, waarbij we ook heel wat leerden. Dank je wel aan onze instructeur Karlien voor het initiatief. We kijken al uit naar de volgende workshop!

Bedankt!  

De dames van Kiwanis Midden-Limburg steunden ons bij de aankoop van enkele handige materialen voor onze werking. We konden een hydraulische trimtafel, een digitale weegschaal en enkele badjassen aankopen voor onze honden.

Met de steun van United Fund for Belgium kunnen we de opleiding van twee geleidehonden volledig financieren. Een meer dan welkome ondersteuning!

De leerlingen van middenschool Redingenhof uit Leuven zetten letterlijk hun beste beentje voor tijdens de sponsorloop. Onder leiding van hun leerkrachten levensbeschouwing werd een schitterend bedrag verzameld voor onze geleidehonden in opleiding.

De vrijwilligers van SAP Belux kwamen ons opnieuw helpen tijdens onze Genker Guide Dog Day en overhandigden ons ook nog een cheque als eerste steun voor ons nieuw project: het speelbos voor onze aspiranten.

Enkele jubilarissen bezorgden onze organisatie een gift naar aanleiding van hun feest. Proficiat aan de familie Waldukat-Van Daele (Edegem) voor hun gouden huwelijksverjaardag. Gelukwensen aan de familie Vanschoonlandt-Cockx (Bierbeek) voor hun 40 jaar getrouwd zijn. En een gelukkige 50ste verjaardag aan Piet Steenberghs (Genk).

Dank aan Bjorn Fraeys van Affording Dreams, met zijn mooie gift konden we een nieuwe pup aankopen!

Alle gulle gevers willen we uitdrukkelijk bedanken voor hun bijdrage en steun aan BGHSG.

Tot slot

Dierenwelzijn! Een thema dat steeds meer aandacht krijgt in de samenleving, in de media, maar ook in de politiek. Wereldwijd merken we dat “dierenwelzijn” ook fundamenteel wordt bij de opleiding van blindengeleidehonden. Dat wordt duidelijk in de huisvestingsvoorwaarden, de trainingsmethodes … Ook voor ons is het welzijn van onze aspiranten en geleidehonden van het grootste belang. Daarom kochten we (met de hulp van ING Belgium) een stukje bos dat we eind 2017 willen omtoveren tot speelbos. We willen een plek creëren waar onze honden zich op een veilige manier kunnen ontspannen zonder daarbij iemand tot last te zijn.

Het zal nog veel werk vragen om dit bos te saneren en ook een nieuwe omheining zal ons handenvol geld kosten. Graag doen we beroep op jullie, beste donateurs, elke gift is welkom om dit mooie project te kunnen realiseren. Mogen wij op jouw steun rekenen?

Nieuwsbrief

Abonneer u op onze nieuwsbrief: